Ja… ik wil

Opeens was ik spiritueel ambtenaar. Die bestaan dus eigenlijk niet. Een probleem dat ik wel vaker heb. Carte blanche van een begripvolle ambtenaar van de burgerlijke stand. Het Hollands-Marokkaanse bruidspaar zuchtte opgelucht. Want hun wens was dat ik hen trouwde, op mijn manier.  Een verhaal over loslaten en ruimte geven aan anders zijn om echt te kunnen verbinden.

Houden van zorgt voor puzzels, is het niet in het begin, dan wel later. Als twee culturen die soms als elkaars tegenstander worden gezien, elkaar ontmoeten in de liefde, levert dat spanningen op. En pijn als je je roots los moet rukken om verder te kunnen. Maar De Liefde maakt sterk.

In elke relatie komen altijd twee werelden samen. In het begin zien we alleen hoe fantastisch dat is. Als een ander iets in je raakt waar je jezelf niet eens bewust van was, voel je je mooier en krachtiger dan ooit. We verschillen. Maar wat is het probleem? Dat blijkt onderweg.  Diep van binnen zijn we allemaal bang om afgewezen te worden. Niet te voldoen. We verliezen soms kleur, spreken ons minder makkelijk uit. Uit angst dat niet gewenst is wat je wilt of verlangt. Angst om de liefde te verliezen. Soms lijkt het recept voor een gelukkige relatie jezelf inleveren. Maar dat is het helaas ook voor een ongelukkige. En zo draagt ook een sprookjeshuwelijk de kiem voor een vechtscheiding in zich.

Om de sfeer niet te verpesten heb ik dat natuurlijk niet op de trouwerij gezegd. ‘Mijn’ bruidspaar weet dat allang. En met hen geloof ik ook in de kracht van liefde en de mogelijkheden van een levenslange verbintenis. Een verbinding als er meer is dan wat je aan de oppervlakte bindt: fysieke aantrekkingskracht, zelfde interesses enz. Als relaties ook nog standhouden na de eerste rozengeur en maneschijn moet er wel meer zijn. Want als de roze brillen zijn afgezet en je hormonen uitgewerkt, blijk je namelijk met een gewoon mens samen te zijn. En je partner dus ook. Maar hoe mooi als je dan echt naar de ander kijkt en de ander in essentie ziet.

Wij zijn meer dan onze lichamen. Veel meer dan wat je met het oog waarneemt. We zijn groter, maken deel uit van een groter bewustzijn, iets wat onszelf overstijgt. We hebben allemaal onze unieke momenten waarop we dat ervaren.  Je wordt even boven je zelf uitgetild, bijvoorbeeld in de natuur, bij het horen van bepaalde muziek,  bij het zien van een kind, het voelen van liefde.  Je bent even verbonden met je hogere zelf, je essentie.

Als je naar de aarde komt, vergeet je de verbinding met dat grotere bewustzijn, met je oorsprong. Je vergeet wie je in essentie bent.  En ons hele leven op aarde zijn we op zoek naar dat gevoel van heelheid en liefde dat we ons herinneren vanuit onze oorsprong. In onze zoektocht naar een partner zoeken we ook naar die volmaaktheid. En vaak verwachten we daarom van een ander dat hij of zij ons dat optimale gevoel van eenheid weer geeft, terwijl we dat in ons zelf kunnen vinden. De ultieme uitdaging van een relatie is in mijn ogen de ander niet willen veranderen, maar aandacht schenken aan hoe de ander kan worden wie hij of zij in essentie is. Niet makkelijk als je snel je tekort voelt gedaan of als je gewend bent je altijd eerst op de ander te richten. Een relatie ontwikkelt zich als er balans is in die aandacht. Of zoals mijn opa en oma zeiden: geven en nemen.

We stonden daar in een magische cirkel van liefde en licht. Verbonden met elkaar en het bruidspaar in het midden. Een moment waarop je voelt wat telt voor iedereen. Verbonden met anderen zijn,  mensen die om je geven, ook al voel je je soms anders. In de cirkel dierbaren met hun eigen ervaringen en eigen opvattingen. Sommigen ooit getrouwd, maar vastbesloten dat nooit meer te doen. Anderen die het nooit van plan waren – zoals ‘mijn’ bruidegom – maar dan toch een extra dimensie aan de relatie willen toevoegen. Want dat gebeurt als je met aandacht uitspreekt dat het je intentie is in een verbintenis samen te groeien.

En vind je dan Het Grote Geluk? Dat bepaal je zelf. Je thema’s laat je niet bij de drempel achter.  Een gelukkig single weet dat hij of zij verantwoordelijk is voor zijn of haar eigen geluk. Een ongelukkige single denkt geluk te vinden in de ander. Maar dat geldt ook voor iemand die een relatie heeft. ‘Je taak is niet de ander te begrijpen, je taak is jezelf te begrijpen.’ (Byron Katie)

En vraag je je soms af of jonge mensen nog wel de zin van een huwelijk inzien, let dan eens op als er een bruidsboeket door de lucht vliegt. Hoe graag had ik hier de foto gepubliceerd waarop zes vrolijke enthousiaste vrijgezelle vrouwen proberen zo’n boeket te vangen. Met een dwingende hand voor de keel van de ander, met een sprong op de enkel van de concurrente. En vooral bloedfanatiek. ‘Ja… ik wil’ was de boodschap aan de mannen die toekeken hoe hun lieve zachte vriendinnen nietsontziend hun rivalen vloerden. Maar ze lieten hun ware aard zien en dat is wat ik als spiritueel coach geloof ik altijd aanmoedig. Dus ik duid het maar zo: ze waren gedreven door De Liefde. Grepen hun kans en namen verantwoordelijkheid voor hun eigen geluk. Vijf mannen zuchtten opgelucht. De zesde bekeek die avond stiekem zijn banksaldo, terwijl zijn vriendin vrolijk het boeket in de slaapkamer ophing. Ook een foto van. Verschillende werelden die elkaar ontmoeten. Fantastisch toch?



Ja… wij willen…

… reageren op jouw blog “Ja….ik wil”. Of is het een soort van “moeten”, in de goede zin van het woord? Vast iets van die twee samen.
Heel mooi en inspirerend zoals jij die dag hebt gebruikt in jouw blog. Maar volgens ons is het verhaal hierbij niet af. En wij kunnen het weten, want hier schrijven de bruidegom (die nooit van plan was om te trouwen) en de bruid uit jouw blog. Want jij was “onze” spiritueel ambtenaar.

Ingrid, wij kennen elkaar van de Kuipershaven. Maar wij willen het hier nu niet hebben over de sessies daar. Hoewel de rituelen die daar ook plaats vinden voor ons wel mede de reden waren om aan jou die vraag te stellen of jij ons wilde trouwen. Vereerd voelden wij ons toen jij daarop “Ja” zei. Vereerd voelden wij ons toen wij op onze dag op jouw vraag “Ja” mochten zeggen. In die geweldige ambiance. Onmogelijk om hier te proberen die in woorden te vangen. Toch gaan we een poging wagen.

Het was niet voor niets dat wij in jou het vertrouwen hadden om die dag op jouw manier de juiste toon en sfeer te scheppen. Hoe mooi is het als je op je huwelijk een sfeer van verbondenheid weet te creëren. Voor ons was er van meet af aan maar één persoon die die sfeer als geen ander zou kunnen brengen. En je deed het. Verbondenheid met elkaar, met de gasten, via Skype, zelfs naar andere continenten en over Aardse grenzen heen. Precies zoals wij dat wilden. Nee Ingrid, je oversteeg onze verwachtingen niet. Simpelweg omdat onze verwachtingen sky high waren. Blind was ons vertrouwen in jou. Wij wilden liever niet eens weten wat jouw woorden zouden zijn en hoe je het aan zou gaan pakken. Ingrid, je maakte het meer dan waar, en wij hadden niet anders verwacht. Daarvoor kennen wij je te goed. En ook in je voorbereidende gesprekken en mails stelde jij die vragen die duidelijk maakten hoe serieus je er mee bezig was. Maar alleen al het soort vragen maakte ons duidelijk dat jij maar aan een half woord genoeg had. Hoe lekker is het dan om het op onze dag met een gerust hart op je af te laten komen!

Op zijn “Ingrids” deed jij het. Je zorgde ervoor dat 80 mensen, waarvan velen elkaar niet kenden, elkaar wilden kennen. Jij zorgde voor die verbinding, een verbinding die iedereen voelde. Kleur bekennen, je durven uitspreken en loslaten. Elkaar écht willen zien. Onze thema’s, die wij op die dag over wilden brengen. Thema’s die ons met elkaar lieten verbinden, maar hoe knap als je die thema’s zo weet over te brengen dat de aanwezigen dat ook echt voelen en beleven. Op zo’n fundament is de rest van de dag al bij voorbaat geslaagd.

Met humor, niet zweverig, zonder dogma’s, wist jij toch een groter bewustzijn aan te raken. Stoelen aan de kant, iedereen in een kring. Zo gebeurd! Je zette elk denkhoofd op non actief, liet een cirkel van liefde en licht ontstaan, en dat voor ons! Jij liet de handen van alle gasten zich met elkaar verbinden. Zij gaven hun energie aan elkaar door, denkend aan de liefde. Je betrok zelfs de mensen via Skype erbij, en ook zij voelden zich onderdeel van…..en meer dan dat……

Woordeloos liet jij de mensen boodschappen naar ons zenden. Elk individu daar, zo mooi anders, maar als een volleerde woordensmid smeedde jij 80 mensen tot één geheel. Met onze woorden hier kunnen wij niet beschrijven hoe magisch het voelde om in díe kring te mogen staan. En wij kregen de ruimte om tegen elkaar datgene te zeggen wat wij graag ten overstaan van al die mensen tegen elkaar wilden zeggen. Omdat dat voor ons zoveel dieper ging dan een simpel “ja” op een vraag van een onbekende ambtenaar die jou meestal nauwelijks aanvoelt.
Door het gesnotter heen, want je raakte de mensen, hoorde je ook vaak die zaalvullende gulle lach. Want subtiel verstond je de taal om ook die intense plechtigheid luchtig te maken. De liefde werd gevierd, en ook dat mocht iedereen voelen en weten. Het was alsof je 80 man knus in jouw huiskamer had. En iedereen voelde zich thuis.

Ja, je stelde dé vragen, voor jou ook de eerste keer, correct. Hehe, het was officieel. Ook al had je iedereen aan een touwtje, je liet graag zien dat je het stellen van die vragen ook best spannend vond. Bezegeld!

Maar hoe Ingrid! Op een manier die nog nooit in die gemeente had plaatsgevonden, maar wel met volledige medewerking van die gemeente. Bijzonder. Jouw regie bij het begin van de dag zette de toon voor het vervolg. Die hele dag kón al niet meer stuk, en ging ook niet meer stuk.

Dat was dus onze dag. Wij begonnen ermee te zeggen dat het verhaal wat ons betreft nog niet af was. Want hoe vaak hebben wij niet gehoord van onze gasten dat zij nog nooit zo’n mooie ceremonie mee hadden gemaakt. Wij zeiden het al op de dag, maar nu wij meer tijd hebben en het beter hebben kunnen verwoorden, graag nog een keer: Dit speciale gebeuren zou wat ons betreft niet tot ons beperkt moeten blijven. Hoeveel mensen kan je hier niet mee bereiken? Hoeveel mooier, persoonlijker en intenser kan je zo’n dag niet maken. En, het is gewoon een verlengstuk van wie je bent en wat je doet aan de Kuipershaven. Daarom voelt het ook zo natuurlijk en raak je iedereen. In dit huwelijksritueel stapte iedereen graag in. Het was geen vraag, iedereen deed spontaan mee. Je moet er toch niet aan denken dat je je laat trouwen door een onbekende die een nooit zo persoonlijke riedel afdraait, als dit mogelijk is? Je hebt al veel te geven als mensen hulp of ondersteuning nodig hebben. Waarom niet ook een ritueel aanbieden, bijvoorbeeld als er iets te vieren valt? En daar zou het zeker niet toe beperkt hoeven te blijven. Je hebt zo laten zien dat je de kunst verstaat de kern te raken. Het zou de wereld weer een stukje mooier maken.

Voor ons heb je dat in elk geval gedaan, op onze dag. Wij prijzen ons echt gelukkig dat jij op onze vraag, of je ons wilde trouwen, ‘ja’ zei.